Letërsi Kombëtare: Agim Bacelli -“Gjuha e Zotit”

gjuha_e_bilbilit_shqiptare

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pasi Zoti krijoi Ademin
dhe shembylltyren e vet i dha,
në gjuhë-zoti nxorri ca fjalë;
“Ti do të flasësh gjuhën time”, i tha.
në gjuhë-zoti nxorri ca fjalë;
“Ti do të flasësh gjuhën time”, i tha.

Ademi shumë i bindur si tip,
e pyeti Krijuesin plot mirësi,
Si thirret gjuha ime o Zot,
të lutem, a mund ta di?
“Quhet Shqip!” qe përgjigj’ e Tij.

Kaluan mijra e mijra vjetë
der’ tek Kulla e Babelit në Shinar,
kudo flitej vetëm një gjuhë, shqip.
Shqipja lulukuqe ne arë
mblidhte tërë botën mbarë.

Pas kësaj, njerëzia për faj të vet,
Mbeti e përçarë;
shqipja shkoi deri në zgrip.
Qindra gjuhë rrodhën prej saj lumë.
Nëna e gjuhëve, nënë e braktisur
u gjend nën një ferrë, rënë në gjunjë.
Atje, ajo manushaq-prerë,
u fishk e ra në gjumë;
ju zbeh bukuria,
ngeli manushaqe pa erë.
Nëpër gojë pa gaz, s’ lundronte si më parë
por vetëm qante e qante Shqipja nën ferrë.

Kur të gjithë e kishin harruar këtë Gjuhë Perëndie,
Brahimi, babai i kombeve, hypur në Kanan, përmbi rrip,
me zërin trumbetë, shpërndau ndër fusha, male e korie
lajmin sa u tund tërë dheu, “Unë flas Shqip!”

Kaq u desh që të zgjohet gjindja,
të ngrihet në këmbë e pritet ferra,
të vritet e digjet shejtani e xhindja,
gjuhët e djallit u hodhën në humnera.

Më pas, si më parë,
shqip do të fliste Palestina e Indokina,
do të flisnin fiset armene, gjeorgjiane.., e tërë Kaukazia.
Besoni, shqip u fol edhe nga Japonia e Kina
por mbi të gjithë, atë do ta fliste Pellazgjia.

Shqipja rimori tërë dhenë
e gjuhet e tjera, në humnera, vdiqën prej frikës.
Shqipen e folën dhe fiset Maja, tributë Eskimeze,…
e folën tërë popujt, poshtë e lartë Amerikes.

Kjo gjëndje s’vazhdoi gjatë
me që djalli është mbret i tokës.
I pabesi e sulmoi me shkopin e thatë,
Shqipen e goditi sa mundi prapa kokës!
“Vdeksh moj Gjuhë Perëndie! -i tha,
ty që të foli vetë Shpëtimtar’ i botës!”

Shqipja e gjorë u trullos, u t’kurr, i vdiq bukuria,
e mjerë u tërhoq zvarrë nëpër brigjet e Botës,
Shqipja ra por s’vdiq pasi e fliste vetë Perëndia.

Ajo jetoi e mbërthyer përmbi Kryqin e Kokës.
Hypur mbi një pllajë, Leka nga Maqedonia
do të thërriste sa kishte ne kokë, “Unë flas Shqip!”
Pirrua i Epirit shqip do te këndonte deri në Romë,
Më pas, shpata e Gjergjit nga Arbëria
me gjakun e vet do të shkruante shqip, “Je Zonjë”.

Do të betoheshin vetëm në gjuhën e Perëndisë
të tjerë Diva që do lindte kjo Zonjë,
gjuha që do thirrej Shqipja e Malësisë,
Shqipja e cila do të fliste e mbrohej si shqiponjë…

Kështu, u ribë vullneti i Perëndisë.
Gjuha e Tij të flitet përsëri,
prandaj krijoi një vënd në zemër të botës
dhe i dha emërin e bukur Shqipëri.

agim_bacelli

Autor: Agim Bacelli

Shperndaje ne

The Author

Agim Bacelli

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.